cerv/o

^*cervo

Iom granda parhufa remaĉulo (el la familio cervedoj, precipe el la genro Cervus, sed ankaŭ kelkaj parencaj), kies karakteriza trajto estas grandaj disbranĉiĝantaj kornoj: jen estas la brutoj, kiujn vi povas manĝi: bovo, ŝafo, kaj kapro, cervo kaj gazelo kaj kapreolo [2].

^*norda cervo

Genro el familio cervedoj (Rangifer), vivanta en nordaj regionoj, la sola hejmbesta specio el cervedoj. Ambaŭ seksoj havas kornojn: ĉe tiuj vortoj ŝi eltiris je la kornaro la nordan cervon, kiu havis ĉirkaŭ la kolo brilpuran kupran ringon kaj estis alligita [3]. SIN:

boaco

Rim.: PIV naive rimarkigas: „La en Fundamento registrita ĉirkaŭfrazo *norda cervo por esprimi rangifero (boaco) estas zoologie malĝusta kaj tial evitinda“. En tiu rimarkigo estas konfuzitaj lingva koncepto kaj biologia klasifiko; ial ĉe multe pli kritikinda „ĉirkaŭfrazo“ terpomo simila averto ne aperas. La lingva koncepto estas bazita sur aliaj ideoj ol la zoologia; temas pri iom granda cervedo kun disbranĉiĝantaj kornoj; tial kaj la nobla cervo, kaj la norda cervo estas cervoj, dum ekz-e la alko ne estas cervo. Oni ankaŭ atentu la terminojn „cervobredado“, „cervobredisto“, abunde uzatajn en priskribo de la vivo de nordaj popoloj: sed Umka estas bonega cervobredisto, li scias ĉiujn destinitajn en sia cervaro, kaj la juna, belega cervido ne devas morti [4] ― ĉi tie, evidente, temas pri la nordaj cervoj, kiuj solaj estas bredataj; kaj oni ne diras „boacbredado“ aŭ „rangiferbredado“. [Sergio Pokrovskij]