tradukoj: be de en fr hu it nl pl pt ru

^*trunk/o

^*trunko

1.

Plej dika parto de arbo, kiu vertikale elstaras el la tero kaj el kiu elkreskas la branĉoj.

2.

Centra parto de animala korpo krom kapo kaj membroj torso, busto.

3.

[1](elementa geometrio) Malsupra parto de geometria solido, kies supron oni detranĉis: trunko de konuso, piramido; konustrunko [2]; fezo estas konustrunka ĉapo.

4.

Cilindroforma meza parto de kolono.

trunketo

Tigo: sur tiuj ĉi ebenaĵoj kaj altaĵoj ne kreskas eĉ unu herba trunketo [3]; fragoj survicigitaj sur trunketo de pajlo [4]; movetadis la longajn trunketojn de la rubusarbeto [5]; la floroj dancis sur siaj trunketoj [6]; la francaj romanoj, kiuj estas preparitaj el vento kaj sekvinberaj trunketoj [7];